visie over karate en budo
logo Makoto Press

Makoto Press

berichten



Op deze pagina willen we aandacht geven aan berichten over gebeurtenissen en mensen die van belang zijn (of zijn geweest) voor de ontwikkeling van karate en vechtsporten in Nederland. Indien u vindt dat er berichten zijn die op deze pagina een plaats verdienen, svp contact opnemen via onze mailbox (makotopress@artsinmotion.nl) zodat wij kunnen kijken of dit geplaatst kan worden. Bij voorbaat dank voor uw medewerking.

Hub Alken (1943-2018)

Hub Alken Gisteren bereikte mij het droevige bericht dat Hub Alken op 75-jarige leeftijd is overleden. Hub Alken begon in 1961 met judo bij de NJJB, waar hij ook zijn eerste dan behaalde. Na een korte kennismaking met het kyokushin karate. Maakt hij in 1964 de overstap naar het shotokan. Met Karate Club Geleen is hij al gauw het visitekaartje van het karate in Limburg. Hij behaalt ook nationaal en internationaal grote successen met zijn wedstrijdmensen, is hofleverancier van dangraadhouders en weet zijn karateschool uit te bouwen tot een van de grootste van Nederland. In 1984 is hij met meer dan 400 leden de grootste aangesloten school bij de Karatedo Bond Nederland (KBN). Hub was ook iemand met een open mind, die niet vast zat aan de beperkingen van een specifieke karatestijl. Als in de 70-er jaren het freefight in opkomst is, volgt Hub die ontwikkeling en doet hij mee. Hij organiseert wedstrijden, doet mee met zijn vechters, en treedt op als scheidsrechter. Het is een enerverende tijd waarin het karate en andere vechtsporten volop in beweging zijn. In die tijd leert Hub ook mijn leraar Harry de Spa kennen. Later zouden ze in 1981 samen de nieuwe lerarenopleiding volgen bij de KBN.

In de 80-er jaren is Hub regelmatig te gast bij Harry in Nijmegen en doen wij vanuit het shaolin kempo mee met de wedstrijden, die Hub in Limburg organiseerde. Nadat Harry overstapte naar het Okinawa gojuryu karatedo, was Hub in 1984 een van de eersten die ons uitnodigde voor een demonstratie. Dat was ter gelegenheid van het 20-jarige jubileum van de karateclub Geleen. Als we bij hem langs kwamen werden we altijd bijzonder gastvrij onthaald door Hub en zijn vrouw Sonja. Mee eten, kop koffie, en over karate praten. Ik herinner me Hub als een grote, sterke kerel met handen als kolenschoppen, die gemaakt waren om te raken. Toch was dat niet de eerste indruk die je van hem kreeg. Hub was altijd een hele rustige, vriendelijke en zachtmoedige man. Als we elkaar tegen kwamen maakten we altijd een praatje. Ik ben er trots op dat ik deze bijzonder man van nabij heb mogen leren kennen en dat hij een van de examinatoren was bij mijn vierde dan-examen. Ik had hem graag nog een keer uitgebreid gesproken over de vroege uren van het Nederlandse karate, want ik wist veel te weinig van zijn geschiedenis, en er viel veel te vertellen. Ik wist zeker dat hij honderd zou worden. Het heeft niet zo mogen zijn. Rust zacht Hub.

Teun Tromp (1938-2017)

foto Teun Tromp Teun Tromp is een van de pioniers van het karate in Nederland. Hij werd geboren op 17 november 1938 en groeit, net zoals veel andere pioniers, op tijdens de Tweede Wereldoorlog. Hij begint met judo en jujutsu bij dhr. Pelikaan. Rond 1954 begint hij bij Teun Muilwijk te trainen, die in Sliedrecht een sportschool begint. Teun Tromp gaat later ook judoles geven in de sportschool van Teun Muilwijk. In die tijd maakt Tromp ook deel uit van het Nederlandse judoteam. In 1966 richt hij in zijn woonplaats Sliedrecht Sportschool Tromp op. Tromp is in 1965 een van de judoleraren die naast het judo met het karate beginnen; in zijn geval wadoryu bij Teruo Kono. Op de foto hiernaast (uit 1977) is Teun Tromp (uiterst rechts) te zien naast Naoka Ishikawa, Hironori Ohtsuka en Jiro Ohtsuka. Ishikawa is de toenmalige hoofdleraar voor het wadoryu in Nederland; Hironori Ohtsuka is de grondlegger van het wadoryu; Jiro Ohtsuka is de zoon van Hironori. Tromp is tevens een van de eersten die in Nederland zijn begonnen met aikido. Later heeft Tromp samen met Rob Breedveld het daitoryu jujutsu in Nederland geïntroduceerd. Op 4 november jl. overleed Teun Tromp vrij plotseling.

Teun Tromp was in zijn jonge jaren een echte wedstrijdman binnen het judo die ook vele prijzen behaalde, maar opvallend genoeg was de website van zijn school helemaal niet gericht op wedstrijdsport. De interesse lag hoofdzakelijk bij de persoonlijke ontwikkeling van de leerlingen. In januari 2014 had ik een interview met Teun Tromp en vroeg ik hem daarnaar. Dit was zijn antwoord: “Dat is ook wat sport-school betekent. Sport is altijd ondersteunend aan het leerproces en de individuele vorming. Daar gaat het toch om? Want al die bekers en die medailles die je behaalt zijn van ondergeschikt belang. En ik kan dat zeggen, omdat ik er veel van gewonnen heb. Is totaal niet belangrijk. Mensen komen bij mij om de sport te leren en wat ze er mee doen moeten ze zelf weten. Als ze wedstrijden willen maken is dat goed en zal ik ze zoveel mogelijk helpen. Of de persoonlijke ontwikkeling ook mijn motivatie is geweest om met aikido te beginnen? Omdat daar meer in te vinden is? Neen, er zijn dingen die intuïtief zijn. Als je iets ziet, dat je zegt: “Dat is mooi”. Zo zie ik het. Ik was niet ver genoeg om zelf te doorgronden waarom ik dat vond. Het trof mij gewoon. Dat was al vóór het karate. Dat was Mochizuki die dat bracht. Die heeft het aikido in Europa geïntroduceerd en hij deed ook wat wado-karate. Zijn zoon Hiroo gaf ook les op dat vakantiekamp in Beauvallon-sur-Mer. Daar zagen wij hem. Daar trainden we met de nationale ploeg onder leiding van Geesink en zagen we opeens aan de andere kant van de mat mensen karate en aikido trainen. Aikido was ik ook in geinteresseerd en doe ik ook veel. En zo zagen we de nieuwe budosporten. Dat maakte indruk op me.

Ton van Heumen (1945-2017)

foto Ton van Heumen 3e prijs EK Ton van Heumen werd geboren in Amsterdam op 26 juni 1945. Eind 60’er jaren begint hij met kyokushinkai karate bij Jon Bluming in de Budokai. Dat is ongeveer in dezelfde tijd dat Jan Plas ook bij Bluming begint. Samen met (onder andere) Plas maakt Van Heumen vanaf 1970 deel uit van het wedstrijdteam van Bluming. Later zal Van Heumen ook samen met Plas de Mejiro Gym beginnen, waarbij Plas het kickboksen voor zijn rekening neemt en Van Heumen de karate-afdeling. In de 70’er jaren zal Van Heumen de nodige prijzen behalen met wedstrijdkarate. In zijn eerste deelname bij het EK Karate, in 1973, wint hij de 3e prijs bij de zwaargewichten. Op de foto hiernaast (uit 1973) is Ton van Heumen (tweede van rechts) te zien bij de prijsuitreiking van de 3e plaats op dat EK. Na zijn wedstrijdcarrière bekleedt hij diverse functies bij de Karatedo Bond Nederland (KBN); onder meer als lid van de scheidsrechtercommissie. In 1992 wordt De Gradencommissie van de KBN opgeheven en komt er een commissie van twee personen voor in de plaats, met Ton van Heumen en Tom Wessels in charge. Op 11 september jl. overleed Ton van Heumen op 72-jarige leeftijd.



Nieuw bestuur KBN: is dit ook een nieuw begin?
door André ter Veer


Theo Fledderus Zaterdag 14 april 2018. Alweer de derde ALV (Algemene Leden Vergadering) van de KBN (Karatedo Bond Nederland) binnen 4 maanden. De vergadering werd – net als op 14 januari jl. – geleid door Theo Fledderus. De KBN had Fledderus gevraagd om als technisch voorzitter van de vergadering de boel in goede banen te leiden na de chaos van december. En die rol vervulde hij met verve. Dat mocht ook wel verwacht worden. Fledderus is 10 jaar lang de algemeen directeur geweest van NOC*NSF en sinds een jaar algemeen directeur (ad-interim) bij de Koninklijke Nederlandse Hippische Sportfederatie.

EK 2021

Belangrijk agendapunt was de organisatie van de EK Karate 2021. In de vorige ALV had het bestuur gemeld dat het zou zorgen voor een heldere en afgetikte begroting. De begroting was er, alleen stonden bij een tweetal posten nog vraagtekens: €. 60.000 sponsorgelden en de NSF-subsidie-aanvraag van €. 140.000 euro waren nog geen zekerheid. Na wat vraag-en-antwoord stemde de ALV met een royale meerderheid tegen de organisatie van de EK-2021. Het financiële risico in combinatie met de instabiele bestuurssituatie waren de belangrijkste redenen om het maar niet te doen. Voor de korte termijn is het besluit van de ALV begrijpelijk. Maar is het ook het juiste besluit? Opmerkelijk genoeg was er niemand in de ALV die de organisatie van de EK omarmde, verdedigde en zorgde voor de juiste tegenargumenten waarom de KBN het WEL zou moeten organiseren. Sterker nog, de belangrijkste argumenten werden niet eens genoemd. Er wordt wel een gezegd dat we moeten leren van het verleden. Dan moet je wel eerst het verleden kennen en dat betekent dat je onderzoek moet doen naar dat verleden. Helaas blijft dat nog wel eens achterwege. Daarmee doet de karatewereld zichzelf ernstig tekort en wordt in dit soort vergaderingen vooral gestemd op basis van emotie en angst. In dit geval angst voor een financiële strop. Is dat onzin? Nee, zeker niet. Goede kans dat de organisatie van de EK financieel verlies zal geven. Dat geldt ook voor de organisatie van de Karate-1 Premier League, samen met de EK's en WK's de selectiewedstrijden voor de Olympische Spelen. Op dit moment is een Premier League toegewezen aan Rotterdam en die wordt uitstekend georganiseerd door de KBN. Premier League Wereldwijd zijn er 7 steden in 7 landen die zo’n selectiewedstrijd organiseren. ZEVEN LANDEN. WERELDWIJD. En daarvan is Nederland er één. De gevolgen van het afwijzen van de EK zijn voorspelbaar. Antonio Espinós, de voorzitter van de WKF (World Karate Federation) zal zeer waarschijnlijk die Premier League weghalen bij Nederland. Dat je de kans krijgt om een dergelijk toernooi te organiseren betekent ondermeer dat de toppers uit jouw land niet hoeven te reizen en een thuiswedstrijd spelen. Jan Kallenbach, de eerste Europese kampioen karate uit Nederland, merkte eens in een interview op dat er een paar doorslaggevende factoren zijn om succesvol te zijn bij wedstrijdkarate: je moet zorgen dat scheidsrechters uit jouw land in de top van de scheidsrechterij meedraaien en het thuisvoordeel. Als klein land hebben we nu dus voor de eeuwigheid een groot voordeel weggegeven vanwege kruidenierspolitiek. Het is zomaar mogelijk dat ook de organisatie van de Premier League de komende vijf jaar geld gaat kosten. Maar in 2020 wordt het karate Olympische demonstratiesport. En vier jaar later wordt het in 2024 een volledige Olympische sport. En als de ingezette vernieuwing van wedstrijdkarate doorgaat in het huidige tempo dan kan het over vijf of zes jaar wel eens heel spectaculair gaan worden. Alleen niet meer op het hoogste niveau te zien in Nederland. Commercieel gezien heeft de Premier League ontzettend veel mogelijkheden. Die kans lijkt nu definitief verkeken. Tja, als je de risico’s bekijkt die er vastzitten aan de organisatie van een EK, dan moet je ook kijken naar de risico’s als je dat niet gaat organiseren. Niemand die voor het plan opkwam; niemand die met een afgewogen risicoanalyse kwam; geen lering uit het verleden; geen visie op de toekomst.

Presentatie Bruggenbouwers en bestuursverkiezingen

Om een weg te vinden uit de bestuurlijke impasse was er een presentatie door Diana Pluut waarbij een voorstel werd geformuleerd om het anders aan te gaan pakken. Kort gezegd kwam het er op neer om een jaar lang een interim bestuur aan te wijzen met als enige taak de lopende zaken af te handelen. Daarnaast komt een Commissie Bruggenbouwers te staan die rapporteert aan de ALV en als taak heeft om voor een aantal grote onderwerpen (zoals selectiecriteria voor de topsporters en dangradenbeleid) breed gedragen verbetervoorstellen te formuleren. Uiteindelijk heeft de ALV er voor gekozen om de commissie in te stellen, maar dan wel naast een gewoon bestuur dat eindverantwoordelijkheid draagt.

Na de besluitvorming over de EK kregen we de bestuursverkiezing. Twee kandidaten om voorzitter te worden. Met grote meerderheid koos de vergadering voor Eddy Marques als haar nieuwe voorzitter en niet voor Aldo Bagchus. Daarna werd het iets schimmiger en wakkerde het vuurtje aan. De vergadering liet weer even zien dat de strijd tussen de verschillende kampen nog lang niet voorbij is. Het was ook de eerste keer dat technisch voorzitter Fledderus even opkeek van: “OK, wat gaat er nu gebeuren?” Er volgen een paar stekelige vragen en opmerkingen als: “waarom bepaalde bestuursleden in december nog aftreden en zich nu toch weer beschikbaar stellen?”, en kandidaat-bestuurslid Van den Hoofdakker die aangeeft niet met alle andere kandidaten in één bestuur te willen zitten. Dat is helder en transparant, maar niet wat de bond nu nodig heeft. Het was wederom een teken dat er nog steeds oude vetes meespelen op de achtergrond. De wil ontbreekt om samen sterk te staan en voor het grotere geheel te kiezen. Dat bedoel ik niet vervelend naar dhr. Van den Hoofdakker; ik zou ook niet met iedereen in een bestuur willen zitten. Maar als er een sfeer van saamhorigheid zou bestaan binnen de bond dan was dit niet op deze manier gegaan. De nieuwe voorzitter probeerde dhr. Van den Hoofdakker nog over te halen om toch mee te doen, maar dat was tevergeefs. In dezelfde beweging vroeg de nieuwe voorzitter Marques ook aan het net opnieuw gekozen bestuurslid Jan Scholte Albers of hij zijn positie niet wilde opgeven. Tien minuten nadat hij is gekozen wordt hem door zijn nieuwe voorzitter gevraagd om op te stappen. Over verbinding gesproken. Het was het meest pijnlijke moment van de vergadering. Scholte Albers heeft het afgelopen jaar al het nodige over zich heen gekregen als interim voorzitter. Je vraagt je af wat iemand drijft om ondanks al dit soort vernederingen toch een job als bestuurder wil volhouden. Laten we hopen dat die eerste politieke stap van voorzitter Marques geen voorbode is voor wat we de komende bestuursperiode gaan meemaken. Intussen waren er al twee kandidaat-bestuursleden afgewezen door de ALV. Laurent Daussy had de beste presentatie van de middag en liet - eigenlijk als enige – een visie zien waar de KBN mee verder zou kunnen. Hij werd echter afgewezen. Ongetwijfeld vanwege gebeurtenissen uit een recent bestuursverleden. Of dat terecht is? Ik denk dat je mensen moet afrekenen op hun daden. In dit geval heeft hij van de ALV niet die kans gekregen. Maurice Schorer werd even later wel in het bestuur herkozen. Een bestuur van drie leden. Geen penningmeester. Ik wens het nieuwe bestuur veel wijsheid en voorspoed. Ze kunnen alle hulp gebruiken en als ze verstandig zijn gaan ze die hulp ook vragen.

Bestuur stapt op: is dit het einde van de KBN?
door André ter Veer
17 december 2017

ANP bericht Het was alweer een paar jaar geleden dat ik aanwezig was op de Algemene Leden Vergadering (ALV) van de KBN, maar afgelopen zondag 17 december was het weer raak. En het ging al vrij snel aan het begin mis. Ad interim voorzitter Jan Scholte Albers deed eerst nog een manmoedige poging om de aanwezigen op te roepen tot eensgezindheid middels een persoonlijke toespraak die ondersteund werden door een aantal videofragmenten, maar dat maakte geen enkel verschil ten aanzien van de strijdlust in de zaal. De oproep tot samenwerking was aan dovemans oren. Een van de video’s die de voorzitter had gekozen was een conference van Freek de Jonge: “De een en de Ander”. Dat was vooral passend voor wat er al jaren speelt in de bond: de pot verwijt de ketel; en daar komen we niet verder mee. Een andere keuze van het bestuur was minder geslaagd. Vragen uit de zaal werden beantwoord door met procedures te schermen. Vragen hadden volgens de aangekondigde procedure vooraf kenbaar moeten worden gemaakt. Dat alles om meer structuur in het debat te brengen. Uit de zaal werd daarop terecht naar voren gebracht dat de ALV dan net zo goed op schrift kon worden afgedaan. Als er ter plekke geen vragen meer mogen worden gesteld, heeft een ALV geen zin en betekenis meer. Die opstelling van het bestuur gaf niet meer structuur, maar had irritatie en een verharding van het debat tot gevolg. Daarna duurde het te lang voordat werd toegegeven dat vanuit de ALV gewoon vragen konden worden gesteld.

De keuze van het bestuur om het gesprek uit de weg te gaan was overigens wel begrijpelijk. Het openen van het gesprek met de zaal werd door de oppositie gebruikt om te hakken op alles waarop gehakt kon worden. Wie wel liet zien hoe het moet was de nieuwe ad interim penningmeester Yasemin Polderman, een kundige vrouw met een open vizier die onbevangen het gesprek aanging met de zaal en daarbij visie toonde hoe je met de penningen van de bond omgaat en wie daarbij welke verantwoordelijkheid hoort te dragen. Wel gaf zij aan te twijfelen of ze voor de komende drie jaar het commitment als bestuurder van de KBN wilde aangaan. Ook die open instelling werd door de oppositie onder vuur genomen. In de pauze van de vergadering had de nieuwe penningmeester haar conclusie al getrokken. Weer een goede bestuurder die het opgeeft vanwege de hoge druk die het harde en onvriendelijke gehak oplevert. De prijs kan wel eens veel hoger worden dan slechts de zoveelste goede bestuurder die afhaakt. De oppositie moet zichzelf dit aanrekenen.

logo EKF Na de pauze werd de ALV een slagveld. Het begon met een ingezonden brief. Die werd toegelicht door een advocaat die namens 17 sportscholen er direct een motie van wantrouwen van maakte tegenover de ad interim voorzitter Scholte Albers en de vicevoorzitter Reeberg. Van die 17 genoemde sportscholen was er 1 sportschoolhouder in de zaal die zich direct distantieerde van deze motie. Een andere sportschoolhouder, die zijn stem weggegeven aan een vertegenwoordiger, nam via whatsapp en telefoon ook direct afstand van de motie. Wederom veel gekrakeel in de zaal. Wat ook opviel is dat er onder de oppositie veel oud-bestuursleden zaten. Veel van de genoemde argumenten voor de motie kunnen met gemak ook worden toegepast op hun bestuursperiode. Wederom de pot die de ketel verwijt. Na een korte pauze kwam het bestuur met de mededeling dat de motie door hen werd opgevat als een motie tegen het hele bestuur. Daar had de oppositie duidelijk geen rekening mee gehouden. Er was een nieuwe pauze nodig. Na de pauze gaf de oppositie te kennen vast te houden aan de motie: een motie tegen het hele bestuur dus. Op dat moment gebeurde er iets opmerkelijks waar niemand rekening mee had gehouden: het bestuur stond op, pakte haar spullen in en vertrok. Wel gaf de voorzitter in 1 zin aan dat het bestuur duidelijk had gezegd: “Als deze motie wordt ingediend, dan stapt het hele bestuur op.” Niemand had die boodschap goed begrepen. Opeens was er een zaal vol leden, een microfoon, en een lege bestuurstafel. De oppositie was verbijsterd en besluiteloos. En er was geen Plan-B. De rest van de zaal wilde alsnog stemmen over de motie, maar het bestuur was weg. Er viel niets meer te stemmen. Complete chaos in de zaal. Roepende mensen. Boze mensen. Vervolgens liepen leden in grote getalen weg. Ze waren klaar met het circus. Het bestuur was geen decharge verleend. De vergadering kon niets eens formeel worden afgesloten. In de afgelopen 35 jaar heb ik veel tumultueuze vergaderingen meegemaakt, maar ik heb altijd het idee gehad dat de KBN wel weer opveert en verder gaat. Afgelopen zondag had ik voor het eerst in al die jaren het gevoel dat dit wel eens het einde van de bond kan betekenen. Er is geen bestuur. Wantrouwen alom. Niemand wordt iets gegund. En er zijn grote uitdagingen voor de KBN. De EKF (European Karate Federation) heeft Nederland de organisatie toevertrouwd van het EK in 2021: begroting €. 650.000. Het debacle van de EK in 1992 in Den Bosch staat iedereen nog vers voor ogen. Ook toen werden bestuursleden voortdurend weggestuurd. De bond eindigde met een schuld van een paar ton. In maart 2018 moet de Dutch open plaats vinden, een van de kwalificatietoernooien voor de Olympische Spelen van 2020 in Tokyo. Hoe gaat de EKF reageren op de bestuurlijke en organisatorische chaos? Daarnaast zijn er nu allerlei partijen binnen de KBN aan het zoeken of er niet een nieuwe organisatie kan worden opgericht, danwel moet worden overgegaan naar een federatief verband. Het is de vraag of dit de problemen gaat oplossen. Je komt toch altijd weer dezelfde mensen tegen en wellicht krijg je er andere problemen voor terug.

foto Eldridge Cleaver Eldridge Cleaver, een van de leiders van de Black Panther beweging in de USA, zie eens: “If you are not part of the solution, you are part of the problem.” Dat geldt hier ook. Als je alleen maar alles afkeurt en steeds weer bestuursleden wegstuurt, dan maak je het probleem alleen maar groter. Kritiek hebben op de gang van zaken mag altijd en moet soms. Er is veel voor verbetering vatbaar. Dat heb ik afgelopen zondag niet gehoord. Alleen maar afbrekende kritiek; geen plannen hoe het beter of anders moet. Heb kritiek, maar zorg dat je goed onderbouwde plannen hebt hoe heb beter kan. Mensen afbranden en wegsturen is niet de oplossing. Besturen die op deze wijze worden aangevallen hebben de neiging in zichzelf te keren. Dat is niet de manier om met dergelijke kritiek om te gaan. Communiceer met de leden; ook met de oppositie, maak plannen, voer ze uit en laat zien wat je meerwaarde als bestuur is. Voor alle thuisblijvers geldt: zolang je niet aanwezig bent om je stem te laten horen, geef je kleine, goed georganiseerde oppositiegroepen de gelegenheid om hun plannen door te drukken. Je geeft ze ook de gelegenheid om de KBN de nek om te draaien omdat besturen op deze wijze niet meer mogelijk is. Neem je verantwoordelijkheid.

Afgelopen week stonden de kemphanen Geert Wilders (PVV) en Tunahan Kuzu (Denk) op hoge toon voor de Rotterdamse Essalam moskee elkaar te bevechten. Ook in dat debat wordt voortdurend olie op het vuur gegooid. Azzedine Karrat, de imam van de -moskee, nodigde beide heren uit om in zijn moskee koffie te komen drinken en bood hen koekjes aan. Met dat ontwapenende gebaar wist hij de strijdende partijen tot rede te brengen. Wie gaat binnen de KBN de koekjes aanbieden?